ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ




«ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΟΣ»
Ένα νέο επάγγελμα στην χώρα μας
 

Γεράσιμος Στουραΐτης
Ιδρυτής του Ιπποκράτειου Κέντρου Κλασσικής Ομοιοπαθητικής.
Πρόεδρος Συλλόγου Ομοιοπαθητικών Ελλάδος
 

Το 1993, ιδρύθηκε το Ιπποκράτειο Κέντρο Κλασσικής Ομοιοπαθητικής με στόχο να δώσει, σε όποιον το επιθυμεί, την δυνατότητα να σπουδάσει και στην συνέχεια να εξασκήσει την θεραπευτική Τέχνη της Ομοιοπαθητικής. Από τότε πολλές Ελληνίδες και Έλληνες, γιατροί και μη γιατροί, σπούδασαν στο Ιπποκράτειο Κέντρο Κλασσικής Ομοιοπαθητικής την Ομοιοπαθητική και την ασκούν νόμιμα.

Στην Ελλάδα κάποιοι, ίσως εξυπηρετώντας δικά τους συμφέροντα και εκμεταλλευόμενοι την επικρατούσα άγνοια, προσπάθησαν να διαδώσουν την άποψη ότι η Ομοιοπαθητική πρέπει να ασκείται μόνον από γιατρούς. Αλλά σε όλον τον κόσμο η Ομοιοπαθητική ασκείται από όποιον την έχει σπουδάσει, αδιάφορο αν είναι γιατρός ή μη γιατρός, όπως για παράδειγμα στην Γερμανία, στην Αγγλία, στην Νορβηγία, στην Ολλανδία και σε άλλα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην Πορτογαλία ψηφίσθηκε νόμος (στις 15/10/2003) με τον οποίον η θεραπευτική Τέχνη της Ομοιοπαθητικής ασκείται νομίμως από μη γιατρούς. Επίσης έχει ενδιαφέρον ότι στην Σουηδία οι γιατροί απαγορεύεται να ασκούν την Ομοιοπαθητική και η άσκησή της αφορά αποκλειστικά και μόνον τους ομοιοπαθητικούς. Τούτο γίνεται αντιληπτό αν κάποιος κατανοήσει τι ακριβώς είναι αυτή η θεραπευτική Τέχνη.

Και ας ξεκινήσουμε με τις έννοιες της υγείας, της ασθένειας και της θεραπείας, αφού αυτές είναι πρώτιστες στο θέμα μας.

Οι έννοιες υγεία, ασθένεια και θεραπεία, γίνονται στην Ομοιοπαθητική αντιληπτές ως διαδικασίες που πραγματοποιούνται σε ένα δυναμικό πεδίο:
• Η υγεία ως περιεκτική ισορροπία του ανθρώπου,
• Η ασθένεια ως ανισορροπία της ζωτικής δύναμης,
• Η θεραπεία ως επιστροφή στην αρμονία με αυτόν τον ίδιο τον άνθρωπο, αλλά και με όλα τα άλλα μέσα στα οποία ζη, κινείται και υπάρχει.

Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, που πράττει πολλά υπέρ αλλά και πολλά κατά της ανθρωπότητας (όπως π.χ. οι εμβολιασμοί), δίνει τον εξής ορισμό για την υγεία:
«Υγεία είναι η φυσική, πνευματική και κοινωνική ευρωστία, και όχι μόνον η έλλειψη ενοχλημάτων ή ασθενειών».

Για εμάς στην Ομοιοπαθητική, η υγεία, ως κατάσταση ζωής, σημαίνει ευρυθμία, αρμονία με όλα και τόσο οργανική όσο και ψυχική ισορροπία.
Συνεπώς, η ασθένεια είναι μια άλλη κατάσταση ζωής. Η πραγματική ασθένεια, που μεταβάλει πλήρως τον άνθρωπο, που τον αποξενώνει από το περιβάλλον του και τον καθιστά πολέμιό του, είναι μια εξ ίσου φυσιολογική και τόσο περιεκτική κατάσταση ζωής, όπως και η κανονική. Αυτή η κατάσταση ζωής, που ονομάζεται ασθένεια είναι, προφανώς, η αισθητή προσπάθεια της φύσεως για επαναφορά της φυσιολογικής καταστάσεως.

Αυτή ακριβώς η προσπάθεια παράγει μια σειρά συμπτωμάτων ή φαινομένων, με την βοήθεια των οποίων η φύση μας θέλει να επιστρέψει στην κατάσταση της υγείας. Τι κάνει, λοιπόν, η ιατρική με τα συμπτώματα αυτά; Τα καταπολεμά πάση θυσία, προσπαθώντας να τα εξαφανίσει, αδυνατώντας να καταλάβει ότι τα συμπτώματα αυτά είναι τα χαρακώματα, οι γραμμές αμύνης του οργανισμού. Όμως μπορεί να εξαφανισθεί κάτι που παράγει ο ίδιος ο οργανισμός για την άμυνά του; Μήπως αντί για την εξαφάνιση των συμπτωμάτων το μόνο που καταφέρνει η ιατρική είναι η καταπίεσή τους, με αποτέλεσμα η διαταραχή να διεισδύει βαθύτερα, σε πιο ζωτικά όργανα για τον οργανισμό; Στατιστικά η κατάσταση αυτή είναι γνωστή, αλλά ποιος ενδιαφέρεται γι’ αυτό; Δεν γνωρίζει η ιατρική ότι από την καταπίεση ενός απλού κρυολογήματος μπορεί να προκληθεί άσθμα; Δεν γνωρίζει η ιατρική ότι από την καταπίεση ενός απλού εκζέματος μπορεί να προκληθεί αρθρίτιδα; Δεν γνωρίζει η ιατρική ότι από την καταπίεση μιας αρθρίτιδας μπορεί να προκληθεί καρδιοπάθεια; Δεν γνωρίζει το κακό που μπορεί να προκληθεί και προκαλείται από τους εμβολιασμούς; Και αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα!
 
Άλλο ένα θέμα που αναφέρουν όσοι θέλουν, για δικούς τους λόγους, να ισχυρίζονται ότι η Ομοιοπαθητική σχετίζεται με την ιατρική, είναι η παράλληλη λήψη ιατρικών και ομοιοπαθητικών φαρμάκων ή η τακτική την μια φορά να λαμβάνονται χημικά και την άλλη ομοιοπαθητικά φάρμακα. Όμως όποιος ομοιοπαθητικός υποστηρίζει αυτήν την άποψη, το μόνο που αποδεικνύει είναι ότι έχει πλήρη άγνοια της Ομοιοπαθητικής, όπως τονίζει ο ιδρυτής της Ομοιοπαθητικής Σαμουήλ Χάνεμανν, που σχετικώς με τον ομοιοπαθητικό και με τον ιατρικό τρόπο θεραπείας λέει τα εξής:
«Καθένας αντίκειται ευθέως στον άλλον και μόνον όποιος δεν γνωρίζει μπορεί να παραδοθεί στην αυταπάτη ότι ο ένας θα μπορούσε να πλησιάσει τον άλλον ή να συνδυασθούν μεταξύ τους. Μπορεί, μάλιστα, να γίνει πολύ γελοίος με το να ενεργεί άλλοτε ομοιοπαθητικά και άλλοτε ιατρικά».

Και η διάγνωση; Τι γίνεται με την διάγνωση; Δηλαδή, θα μπορούσε να πει κάποιος, ένας μη γιατρός θα κάνει την διάγνωση; Όχι, βέβαια, αλλά έχετε σκεφθεί τι είναι η διάγνωση; Κάποιοι κάποτε συσκέφθηκαν και αποφάσισαν αυτό το σύνολο των συμπτωμάτων να το ονομάσουν Χ, το άλλο να το ονομάσουν Ψ κτλ., ώστε όταν αντιμετωπίζουν την Χ ή την Ψ ασθένεια να χορηγούν φάρμακο για την συγκεκριμένη ασθένεια. Όμως στην Ομοιοπαθητική δεν υπάρχουν ασθένειες, αλλά μόνον άνθρωποι ασθενείς! Ποτέ δεν θα χορηγηθεί στην Ομοιοπαθητική κάποιο θεραπευτικό μέσο εξ αιτίας της ονομασίας (δηλαδή της ιατρικής διάγνωσης) μιας συγκεκριμένης ασθένειας. Αυτό που ενδιαφέρει είναι ο άνθρωπος, ο συγκεκριμένος ασθενής! Και η θεραπευτική Τέχνη της Ομοιοπαθητικής έχει, βεβαίως, την δική της διάγνωση, βάσει της οποίας χορηγείται στον ασθενή το ενδεδειγμένο γι’ αυτόν θεραπευτικό μέσο.

Ύστερα από όσα ήδη είπαμε καθίσταται σαφές ότι η Ομοιοπαθητική αντιλαμβάνεται την υγεία και την ασθένεια σαν μια δυναμική πραγματικότητα. Όταν, λοιπόν, κατανοεί κάποιος την ζωή (δηλαδή την υγεία αλλά και την ασθένεια) σαν μια δυναμική πραγματικότητα, αντιλαμβάνεται ότι και η θεραπεία πρέπει να τοποθετηθεί και να εφαρμοσθεί στο ίδιο επίπεδο, δηλαδή στο επίπεδο της προσπάθειας επαναφοράς στην ισορροπία, που είναι η υγεία.
Θεωρώ ότι τα προαναφερθέντα τονίζουν επαρκώς το χάσμα που υπάρχει μεταξύ Ομοιοπαθητικής και ιατρικής. Όμως παρακαλώ να γίνω σωστά κατανοητός. Δεν απορρίπτω τίποτα, απλώς τονίζω ότι Ομοιοπαθητική και ιατρική είναι θέματα ανόμοια και αντίθετα μεταξύ τους. Το ότι η θεραπευτική Τέχνη της Ομοιοπαθητικής και η ιατρική σχετίζονται με την έννοια της θεραπείας δεν σημαίνει επ’ ουδενί ότι σχετίζονται μεταξύ τους ή ότι η μια είναι περιεχόμενο της άλλης.
Δεν υπάρχει, λοιπόν, καμιά αμφιβολία ότι η ιατρική είναι ενιαία, αλλά επίσης δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι δεν έχει σχέση με την θεραπευτική Τέχνη της Ομοιοπαθητικής!

Η Ομοιοπαθητική είναι μια αυτοτελής θεραπευτική μέθοδος, μια ενεργειακή θεραπευτική Τέχνη που δεν σχετίζεται με την συμβατική ιατρική. Η θέση αυτή αναγνωρίζεται από τον ιατρικό σύλλογο της Αγγλίας ο οποίος τονίζει ότι «η Ομοιοπαθητική είναι μέθοδος αυτοτελής, έχει δικές της βάσεις και κριτήρια εκπαίδευσης, όπως επίσης δικά της κριτήρια ικανοτήτων και επαγγελματισμού».

Στην Ελλάδα ο επίσημος φορέας των Ομοιοπαθητικών είναι ο Σύλλογος Ομοιοπαθητικών Ελλάδος (http://www.homeopathy-greece.gr/), που είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Κεντρικού Συμβουλίου Ομοιοπαθητικής (ECCH), και η μόνη σχολή Ομοιοπαθητικής που πληροί τα πανευρωπαϊκά εκπαιδευτικά κριτήρια και τις προϋποθέσεις του Ευρωπαϊκού Κεντρικού Συμβουλίου Ομοιοπαθητικής (ECCH) είναι το Ιπποκράτειο Κέντρο Κλασσικής Ομοιοπαθητικής (www.ikko.gr) που, όπως ήδη αναφέραμε, λειτουργεί από το 1993, παρέχοντας σε γιατρούς και σε μη γιατρούς πλήρη εκπαίδευση στην Ομοιοπαθητική και όχι απλώς μια γνωριμία μαζί της μέσα από κάποια μορφή σεμιναρίων.

Top
 



Ομοιοπαθητική. Η θεραπευτική μέθοδος ψυχής και σώματος


Γεράσιμος Στουραΐτης
Ιδρυτής του Ιπποκράτειου Κέντρου Κλασσικής Ομοιοπαθητικής.
Πρόεδρος Συλλόγου Ομοιοπαθητικών Ελλάδος

Μέλος Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών
Διπλωματούχος Μηχανικός (Dipl.-Ing)

Το έτος 1796 ήταν το έτος της γέννησης της ομοιοπαθητικής από τον Σαμουήλ Χάνεμαν, που ήταν ένας από τους επτά σημαντικότερους χημικούς της εποχής του. Η διατύπωσή του «similia similibus curentur» (το όμοιο θεραπεύει το όμοιο) είχε διατυπωθεί και στην ελληνική αρχαιότητα από τον Ιπποκράτη, «όμοια ομοίοις εισίν ιάματα», που σημαίνει ότι για κάθε ασθένεια το σωστό θεραπευτικό μέσο είναι μόνον εκείνο που, σε έναν κατά συνθήκη υγιή άνθρωπο, προκαλεί μια παρόμοια κατάσταση με την κατάσταση της ασθένειας.

Όμως όλο το οικοδόμημα, μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια, αυτής της θεραπευτικής μεθόδου οφείλεται στον Χάνεμαν.
Ο ελβετός πυρηνικός φυσικός Heitler γράφει στο τέλος του πρώτου του βιβλίου: «Αν θέλουμε να φθάσουμε στην ζωή, πρέπει να χτυπήσουμε την πόρτα μιας άλλης περιοχής».

Αυτό ακριβώς έκανε ο Χάνεμαν με την διδασκαλία του, η οποία αγκαλιάζει το σύνολο της ανθρώπινης οντότητας και αυτό ακριβώς το σύνολο προσπαθεί να θεραπεύσει. Είναι αυτονόητο ότι οι ψυχονοητικές καταστάσεις, όπως π.χ. άγχος, φόβος, θυμός, ζήλεια κτλ., αλλά ακόμα και οι διάφορες επιθυμίες, διατροφικές και άλλες, εκφράζουν την κατάσταση του Είναι ενός συγκεκριμένου ανθρώπου. Αυτή η κατάσταση του Είναι, είναι μια δυναμική κατάσταση που δεν είναι δυνατόν να παραμένει στατική. Έτσι είναι θέμα χρόνου η προς τα έξω έκφρασή της, δηλαδή η σωματοποίησή της, και τότε εμφανίζονται και τα διάφορα σωματικά συμπτώματα.

Η κατάσταση αυτή, που εκφράζει την αντικειμενική αλήθεια του ανθρώπου, μας δίνει την απάντηση στο ερώτημα ως προς το ποια μέθοδος πρέπει να ακολουθηθεί προκειμένου να θεραπευθεί η διαταραχή. Και αυτή είναι η δυναμική μέθοδος, η θεραπεία από μέσα προς τα έξω, η θεραπευτική μέθοδος της ομοιοπαθητικής, της οποίας τα θεραπευτικά μέσα δεν έχουν καμιά απολύτως παρενέργεια στους ασθενείς.


Έτσι, λοιπόν, οι έννοιες υγεία, ασθένεια και θεραπεία, γίνονται στην ομοιοπαθητική αντιληπτές ως διαδικασίες που πραγματοποιούνται σε ένα δυναμικό πεδίο:
• Η υγεία ως περιεκτική ισορροπία του ανθρώπου,
• Η ασθένεια ως ανισορροπία της ζωτικής δύναμης,
• Η θεραπεία ως επιστροφή στην αρμονία αυτού του ίδιου του ανθρώπου, αλλά και με όλα τα άλλα, μέσα στα οποία ζη, κινείται και υπάρχει.


Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας δίνει τον εξής ορισμό για την υγεία:
«Υγεία είναι η φυσική, πνευματική και κοινωνική ευρωστία, και όχι μόνον η έλλειψη ενοχλημάτων ή ασθενειών».
Για εμάς στην Ομοιοπαθητική η υγεία, ως κατάσταση ζωής, σημαίνει ευρυθμία, αρμονία με όλα και τόσο οργανική όσο και ψυχική ισορροπία.


Αυτή η ιδέα πρέπει να έχει γίνει εσωτερικό βίωμα κάθε πραγματικού σπουδαστή της Ομοιοπαθητικής και να είναι παρούσα σε όλους τους συλλογισμούς του.
Συνεπώς, η ασθένεια είναι μια άλλη κατάσταση ζωής. Η πραγματική ασθένεια, που μεταβάλει πλήρως τον άνθρωπο, που τον αποξενώνει από το περιβάλλον του και τον καθιστά πολέμιό του, είναι μια εξ ίσου φυσιολογική και τόσο περιεκτική κατάσταση ζωής, όπως και η κανονική. Αυτή η κατάσταση ζωής, που ονομάζεται ασθένεια είναι, προφανώς, η αισθητή προσπάθεια της φύσεως για επαναφορά της φυσιολογικής κατάστασης.


Αυτή ακριβώς η προσπάθεια παράγει μια σειρά συμπτωμάτων ή φαινομένων, με την βοήθεια των οποίων η φύση μας θέλει να επιστρέψει στην κατάσταση της υγείας.


Ύστερα από όσα ελέχθησαν είναι εύκολα αντιληπτό ότι στην Ομοιοπαθητική δεν υπάρχουν ασθένειες, αλλά μόνον άνθρωποι ασθενείς! Ποτέ δεν θα χορηγηθεί στην Ομοιοπαθητική κάποιο φάρμακο εξ αιτίας της ονομασίας (δηλαδή της διάγνωσης) μιας συγκεκριμένης ασθένειας. Αυτό που ενδιαφέρει είναι ο άνθρωπος, ο συγκεκριμένος ασθενής!


Συνεπώς καθίσταται σαφές ότι η Ομοιοπαθητική αντιλαμβάνεται την υγεία και την ασθένεια σαν μια δυναμική πραγματικότητα. Όταν, λοιπόν, κατανοεί κανείς την ζωή (δηλαδή την υγεία αλλά και την ασθένεια) σαν μια δυναμική πραγματικότητα, αντιλαμβάνεται ότι και η θεραπεία πρέπει να τοποθετηθεί και να εφαρμοσθεί στο ίδιο επίπεδο, δηλαδή στο επίπεδο της προσπάθειας επαναφοράς στην ισορροπία, που είναι η υγεία.
Τελειώνοντας μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η ομοιοπαθητική είναι θεραπευτική μέθοδος αυτοτελής, έχει δικές της βάσεις και κριτήρια εκπαίδευσης, όπως επίσης δικά της κριτήρια ικανοτήτων και επαγγελματισμού.

Top
 



Ποιος μπορεί να σπουδάσει Ομοιοπαθητική;
Ποιος μπορεί να εξασκήσει επαγγελματικώς την Ομοιοπαθητική;

Γεράσιμος Στουραΐτης
Ιδρυτής του Ιπποκράτειου Κέντρου Κλασσικής Ομοιοπαθητικής.
Πρόεδρος Συλλόγου Ομοιοπαθητικών Ελλάδος

Είναι πια αναντίρρητο γεγονός ότι οι πολίτες των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και της χώρας μας ιδιαιτέρως, στρέφονται όλο και περισσότερο προς τις εναλλακτικές θεραπευτικές μεθόδους και κυρίως προς την Ομοιοπαθητική. Ίσως αυτός να είναι ο λόγος που κατά καιρούς εμφανίζονται διάφοροι ισχυριζόμενοι ότι η Ομοιοπαθητική πρέπει να ασκείται από γιατρούς, ότι η Ομοιοπαθητική πρέπει να υπάγεται στην ιατρική επειδή, όπως λένε, η ιατρική είναι ενιαία, και διάφορα άλλα για λόγους ευνόητους.

Ας δούμε, όμως, αν όσοι ισχυρίζονται τα προαναφερθέντα έχουν δίκιο ή αν όσα υποστηρίζουν δεν ευσταθούν, οπότε θα μπορούμε να υποθέσουμε διάφορα για το κίνητρό τους. Και ας ξεκινήσουμε με τις έννοιες της υγείας, της ασθένειας και της θεραπείας, αφού αυτές είναι πρώτιστες στο θέμα μας.

Οι έννοιες υγεία, ασθένεια και θεραπεία, γίνονται στην Ομοιοπαθητική αντιληπτές ως διαδικασίες που πραγματοποιούνται σε ένα δυναμικό πεδίο:

Η υγεία ως περιεκτική ισορροπία του ανθρώπου,
Η ασθένεια ως ανισορροπία της ζωτικής δύναμης,
Η θεραπεία ως επιστροφή στην αρμονία με αυτόν τον ίδιο τον άνθρωπο, αλλά και με όλα τα άλλα μέσα στα οποία ζει, κινείται και υπάρχει.

Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, που πράττει πολλά υπέρ αλλά και πολλά κατά της ανθρωπότητας (όπως π.χ. οι εμβολιασμοί), δίνει τον εξής ορισμό για την υγεία:

«Υγεία είναι η φυσική, πνευματική και κοινωνική ευρωστία, και όχι μόνον η έλλειψη ενοχλημάτων ή ασθενειών».

Για εμάς στην Ομοιοπαθητική η υγεία, ως κατάσταση ζωής, σημαίνει ευρυθμία, αρμονία με όλα και τόσο οργανική όσο και ψυχική ισορροπία.

Αυτή η ιδέα πρέπει να έχει γίνει εσωτερικό βίωμα κάθε πραγματικού σπουδαστή της Ομοιοπαθητικής και να είναι παρούσα σε όλους τους συλλογισμούς του.

Συνεπώς, η ασθένεια είναι μια άλλη κατάσταση ζωής. Η πραγματική ασθένεια, που μεταβάλει πλήρως τον άνθρωπο, που τον αποξενώνει από το περιβάλλον του και τον καθιστά πολέμιό του, είναι μια εξ ίσου φυσιολογική και τόσο περιεκτική κατάσταση ζωής, όπως και η κανονική. Αυτή η κατάσταση ζωής, που ονομάζεται ασθένεια είναι, προφανώς, η αισθητή προσπάθεια της φύσεως για επαναφορά της φυσιολογικής καταστάσεως.

Αυτή ακριβώς η προσπάθεια παράγει μια σειρά συμπτωμάτων ή φαινομένων, με την βοήθεια των οποίων η φύση μας θέλει να επιστρέψει στην κατάσταση της υγείας. Τι κάνει, λοιπόν, η ιατρική με τα συμπτώματα αυτά; Τα καταπολεμά πάση θυσία, προσπαθώντας να τα εξαφανίσει, αδυνατώντας να καταλάβει ότι τα συμπτώματα αυτά είναι τα χαρακώματα, οι γραμμές αμύνης του οργανισμού. Όμως μπορεί να εξαφανισθεί κάτι που παράγει ο ίδιος ο οργανισμός για την άμυνά του; Μήπως αντί για την εξαφάνιση των συμπτωμάτων το μόνο που καταφέρνει η ιατρική είναι η καταπίεσή τους, με αποτέλεσμα η διαταραχή να διεισδύει βαθύτερα, σε πιο ζωτικά όργανα για τον οργανισμό; Στατιστικά η κατάσταση αυτή είναι γνωστή, αλλά ποιος ενδιαφέρεται γι’ αυτό; Δεν γνωρίζει η ιατρική ότι από την καταπίεση ενός απλού κρυολογήματος μπορεί να προκληθεί άσθμα; Δεν γνωρίζει η ιατρική ότι από την καταπίεση ενός απλού εκζέματος μπορεί να προκληθεί αρθρίτιδα; Δεν γνωρίζει η ιατρική ότι από την καταπίεση μιας αρθρίτιδας μπορεί να προκληθεί καρδιοπάθεια; Δεν γνωρίζει το κακό που μπορεί να προκληθεί και προκαλείται από τους εμβολιασμούς; Και αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα! Καλά κάνει, λοιπόν, η ιατρική και είναι ενιαία, αλλά δεν έχει καμιά σχέση με την Ομοιοπαθητική!

Και η διάγνωση; Τι γίνεται με την διάγνωση; Δηλαδή, θα μπορούσε να πει κανείς, ένας μη γιατρός θα κάνει την διάγνωση; Όχι, βέβαια, αλλά έχετε σκεφθεί τι είναι η διάγνωση; Κάποιοι κάποτε συσκέφθηκαν και απεφάσισαν αυτό το σύνολο των συμπτωμάτων να το ονομάσουν Χ, το άλλο να το ονομάσουν Ψ κτλ., ώστε όταν αντιμετωπίζουν την Χ ή την Ψ ασθένεια να χορηγούν φάρμακο για την συγκεκριμένη ασθένεια. Όμως στην Ομοιοπαθητική δεν υπάρχουν ασθένειες, αλλά μόνον άνθρωποι ασθενείς! Ποτέ δεν θα χορηγηθεί στην Ομοιοπαθητική κάποιο φάρμακο εξ αιτίας της ονομασίας (δηλαδή της διάγνωσης) μιας συγκεκριμένης ασθένειας. Αυτό που ενδιαφέρει είναι ο άνθρωπος, ο συγκεκριμένος ασθενής!

Άλλο ένα θέμα που αναφέρουν όσοι θέλουν, για τους δικούς τους λόγους, να ισχυρίζονται ότι η Ομοιοπαθητική σχετίζεται με την ιατρική, είναι η παράλληλη λήψη ιατρικών και ομοιοπαθητικών φαρμάκων ή η τακτική, την μια φορά να λαμβάνονται χημικά και την άλλη ομοιοπαθητικά φάρμακα. Όμως όποιος ομοιοπαθητικός υποστηρίζει αυτήν την άποψη, το μόνο που αποδεικνύει είναι ότι έχει πλήρη άγνοια της Ομοιοπαθητικής, όπως τονίζει ο ιδρυτής της Ομοιοπαθητικής Σαμουήλ Χάννεμανν, που σχετικώς με τον ομοιοπαθητικό και με τον ιατρικό τρόπο θεραπείας λέει τα εξής:

«Καθένας αντίκειται ευθέως στον άλλον και μόνον όποιος δεν γνωρίζει μπορεί να παραδοθεί στην αυταπάτη ότι ο ένας θα μπορούσε να πλησιάσει τον άλλον ή να συνδυασθούν μεταξύ τους. Μπορεί, μάλιστα, να γίνει πολύ γελοίος με το να ενεργεί άλλοτε ομοιοπαθητικά και άλλοτε ιατρικά».

Ύστερα από όσα ήδη είπαμε καθίσταται σαφές ότι η Ομοιοπαθητική αντιλαμβάνεται την υγεία και την ασθένεια σαν μια δυναμική πραγματικότητα. Όταν, λοιπόν, κατανοεί κανείς την ζωή (δηλαδή την υγεία αλλά και την ασθένεια) σαν μια δυναμική πραγματικότητα, αντιλαμβάνεται ότι και η θεραπεία πρέπει να τοποθετηθεί και να εφαρμοσθεί στο ίδιο επίπεδο, δηλαδή στο επίπεδο της προσπάθειας επαναφοράς στην ισορροπία, που είναι η υγεία.

Θεωρώ ότι τα προαναφερθέντα τονίζουν επαρκώς το χάσμα που υπάρχει μεταξύ Ομοιοπαθητικής και ιατρικής. Όμως παρακαλώ να γίνω σωστά κατανοητός. Δεν απορρίπτω τίποτα, απλώς τονίζω ότι Ομοιοπαθητική και ιατρική είναι θέματα ανόμοια και αντίθετα μεταξύ τους. Το ότι τόσο η Ομοιοπαθητική όσο και η ιατρική σχετίζονται με την θεραπεία δεν σημαίνει επ’ ουδενί ότι μεταξύ τους σχετίζονται ή ότι η μια είναι περιεχόμενο της άλλης.

Ας έλθουμε, όμως, τώρα στο θέμα της εκπαίδευσης και της άσκησης της Ομοιοπαθητικής. Θα αρκεσθώ μόνο σε κάποια βασικά στοιχεία που παρουσιάζουν ενδιαφέρον και σχετίζονται με την εκπαίδευση και την άσκηση της Ομοιοπαθητικής στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην χώρα μας.

Η Ομοιοπαθητική είναι μια αυτοτελής θεραπευτική μέθοδος, μια ενεργειακή θεραπευτική Τέχνη και δεν είναι μέρος της συμβατικής ιατρικής. Για περισσότερα από 200 χρόνια η συμβατική ιατρική δήλωνε ότι η Ομοιοπαθητική δεν έχει καμιά θέση μέσα στο ιατρικό σύστημα. Τούτο είναι απολύτως ακριβές, αφού η Ομοιοπαθητική είναι ένα εντελώς διαφορετικό σύστημα θεραπευτικής με ριζικές διαφορές τόσο στην φιλοσοφία όσο και στην μεθοδολογία της. Η θέση αυτή αναγνωρίζεται από τον ιατρικό σύλλογο της Αγγλίας ο οποίος τονίζει ότι η Ομοιοπαθητική είναι μέθοδος αυτοτελής, έχει δικές της βάσεις και κριτήρια εκπαίδευσης, όπως επίσης δικά της κριτήρια ικανοτήτων και επαγγελματισμού.

Στην Ελλάδα κάποιοι, προφανώς εξυπηρετώντας δικά τους συμφέροντα και εκμεταλλευόμενοι την επικρατούσα άγνοια, προσπάθησαν να διαδώσουν την άποψη ότι η Ομοιοπαθητική πρέπει να ασκείται μόνον από γιατρούς. Σε όλον τον κόσμο η Ομοιοπαθητική ασκείται από όποιον την έχει σπουδάσει, αδιάφορο αν είναι γιατρός ή μη γιατρός. Μάλιστα σε κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως π.χ. Γερμανία, Αγγλία, Νορβηγία, Ολλανδία κα., η Ομοιοπαθητική ασκείται επίσημα από μη γιατρούς και υπάγεται στο εθνικό σύστημα υγείας.

Ήδη το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με το υπ’ αριθμ. Α4-0075/97 ψήφισμά του σχετικά με το καθεστώς της μη συμβατικής ιατρικής προτρέπει τις κυβερνήσεις των κρατών μελών που ακόμα δεν έχουν αναγνωρίσει την Ομοιοπαθητική να προβούν σε σύσταση επιτροπών αφ’ ενός για την ισοτιμία των πρακτικών γιατρών (όπως είναι το ισχύον σύστημα στην Γερμανία), αφ’ ετέρου για την αναγνώριση της Ομοιοπαθητικής ως θεραπευτικής μεθόδου ανεξάρτητης της συμβατικής ιατρικής.

Στην Ελλάδα ο επίσημος φορέας των Ομοιοπαθητικών είναι ο Σύλλογος Ομοιοπαθητικών Ελλάδος (http://www.homeopathy-greece.gr/), που είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Κεντρικού Συμβουλίου Ομοιοπαθητικής (ECCH) και η μόνη σχολή Ομοιοπαθητικής που πληροί τα εκπαιδευτικά κριτήρια και τις προϋποθέσεις του Ευρωπαϊκού Κεντρικού Συμβουλίου Ομοιοπαθητικής (ECCH) είναι το Ιπποκράτειο Κέντρο Κλασσικής Ομοιοπαθητικής (τηλ. 2796022102 ή 6945977575, www.ikko.gr) που λειτουργεί από το 1993, παρέχοντας σε γιατρούς και σε μη γιατρούς πλήρη εκπαίδευση στην Ομοιοπαθητική και όχι απλώς μια κάποια μορφή σεμιναρίων. Μάλιστα ο Σύλλογος Ομοιοπαθητικών Ελλάδος, προκειμένου να προφυλάσσει τους ασθενείς, χορηγεί στα μέλη του σχετική βεβαίωση που την αναρτούν στην εξώθυρα των θεραπευτηρίων τους. Ταυτοχρόνως προβαίνει σε κάθε απαραίτητη ενέργεια ώστε να αναγνωρισθεί η Ομοιοπαθητική στην χώρα μας.
 

Top
 




Αναγνώριση και Άσκηση της Ομοιοπαθητικήςστην Ευρωπαϊκή Ένωση


Στις 4 Νοεμβρίου 2005 ο Σύλλογος Ομοιοπαθητικών Ελλάδος σε συνεργασία με το Ευρωπαϊκό Κεντρικό Συμβούλιο Ομοιοπαθητικής (ECCH) διοργάνωσε διάλεξη στο Ιωνικό Κέντρο στην Πλάκα με θέμα “Η Αναγνώριση και Άσκηση της Ομοιοπαθητικής στην Ευρώπη” με ομιλητές τους Petter Viksveen, Προέδρου του ECCH και Stephen Gordon, Γενικού Γραμματέα του ECCH..


Το ECCH ιδρύθηκε το 1990 και αντιπροσωπεύει τους ομοιοπαθητικούς στην Ευρώπη, και επικεντρώνει τις αντιπροσωπευτικές της δραστηριότητες εντός των ορίων της Ευρώπης και ιδιαιτέρως εντός της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Μέχρι στιγμής εκπροσωπείται από 27 συλλόγους από 23 χώρες: Αρμενία, Βέλγιο, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Βουλγαρία, Γερμανία, Δημοκρατία της Τσεχίας, Δανία, Ελβετία, Ελλάδα, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιρλανδία, Ισραήλ, Ιταλία, Ισπανία, Κροατία, Νορβηγία, Ολλανδία, Πορτογαλία, Πολωνία, ΠΓΔΜ, Σερβία-Μαυροβούνιο, Σουηδία, Φινλανδία.

Το ECCH είναι ο μόνος οργανισμός Συμπληρωματικής και Εναλλακτικής Ιατρικής που κατέχει συμβουλευτική θέση ως Μη Κυβερνητική Οργάνωση με το Συμβούλιο της Ευρώπης, και είναι associate μέλος στην Ευρωπαϊκή Συμμαχία Δημόσιας Υγείας. Το όραμα του είναι να προσφέρει τα οφέλη της υψηλής ποιότητας ομοιοπαθητικής θεραπείας σε όλους τους Ευρωπαίους, και δεσμεύεται για τη συνέχιση αυτής της εργασίας με τους συλλόγους-μέλη του, ώστε να εξασφαλίσει ενιαία υψηλά κριτήρια για το επάγγελμα των ομοιοπαθητικών στην Ευρώπη. Επιπλέον, για να συμβάλει στην ανάπτυξη και εναρμόνιση του ομοιοπαθητικού επαγγέλματος στην Ευρώπη έχει δημιουργήσει έναν αριθμό οδηγιών και πολιτικών εγγράφων.

Στην εισαγωγική ομιλία του ο Γεράσιμος Στουραϊτης, ιδρυτής του Ιπποκράτειου Κέντρου Κλασσικής Ομοιοπαθητικής και Πρόεδρος του Συλλόγου Ομοιοπαθητικών Ελλάδος (ΣΟΕ) μεταξύ άλλων είπε:
«Όταν το 1997 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξέδωσε το υπ’ αριθμόν Α4-0075/97 ψήφισμα σχετικώς με την αναγνώριση της Ομοιοπαθητικής, πολλοί από εμάς είπαμε: «Επιτέλους, αυτό το σημαντικό θέμα για την δημόσια υγεία θα διευθετηθεί ώστε ούτε κάποιοι να διατείνονται πως μόνον αυτοί μπορούν να ασκούν την ομοιοπαθητική ούτε κάποιοι άλλοι να αυτοπροβάλλονται ως ομοιοπαθητικοί χωρίς να είναι».


Τι έλεγε, μεταξύ άλλων, το ψήφισμα αυτό; Έλεγε ότι η ομοιοπαθητική προφανώς ανεξάρτητη της συμβατικής ιατρικής, θα πρέπει να τύχει της προσοχής στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ακόμα δεν την έχουν αναγνωρίσει, και προέτρεπε αυτά τα κράτη-μέλη να προβούν στην δημιουργία Επιτροπών, προφανώς με την συμμετοχή όλων των ενδιαφερομένων, ώστε να ξεκινήσει η διαδικασία αναγνώρισης.


Η Πορτογαλία ήδη από τον Οκτώβριο 2003 αναγνώρισε την άσκηση της Ομοιοπαθητικής από μη γιατρούς και σύντομα θα ακολουθήσουν και άλλα κράτη, εκτός εκείνων που ήδη προ πολλού την έχουν αναγνωρίσει. Τι γίνεται στην Ελλάδα; Ως συνήθως τίποτα! Τίποτα, παρά της επανειλημμένες ενέργειες του ΣΟΕ προς το αρμόδιο Υπουργείο. Σκεφθείτε, επίσης, πόσο θα μείωνε την ανεργία η δημιουργία ενός νέου επαγγέλματος! Ας φθάσει έστω αυτό στα αυτιά των πολιτικών μας!»


Επίσης τόνισε ότι:
«Της άσκησης της Ομοιοπαθητικής προηγείται η σωστή και πλήρης εκπαίδευση σ'αυτήν. Το ECCH, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Κλασσικής Ομοιοπαθητικής, έχει συντάξει πλήρες πρόγραμμα σπουδών. ώστε στην Ευρωπαϊκή Ένωση η εκπαίδευση των Ομοιοπαθητικών να είναι εξ ίσου πλήρης και σωστή σε όλα τα κράτη-μέλη, διότι αυτό προστάζει το συμφέρον της υγείας των πολιτών που επιλέγουν την Ομοιοπαθητική».



O Petter Viksveen, Πρόεδρος του ECCH, μίλησε γενικά για το ECCH και συγκεκριμένα για την άσκηση και αναγνώριση της ομοιοπαθητικής στην Ευρώπη.

Μεταξύ άλλων ενημέρωσε το κοινό για το τι λένε τα διάφορα Ευρωπαϊκά Ινστιτούτα, όπως το Συμβούλιο της Ευρώπης, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ). Συγκεκριμένα είπε τα εξής:
«Το 1999 το Συμβούλιο της Ευρώπης στην απόφασή του για τις μη συμβατικές θεραπείες δήλωσε ότι:
• Η ομοιοπαθητική είναι μία από τις τέσσερις καλλίτερα καθιερωμένες ΣΕΙ (ΣΕΙ = Συμπληρωματική Εναλλακτική Ιατρική) θεραπείες στην Ευρώπη
• Θα πρέπει να είναι δυνατή η συνύπαρξη και αλληλοσυμπλήρωση των διαφόρων μορφών ιατρικής
• Εναλλακτικές ή συμπληρωματικές μορφές ιατρικής μπορούν να ασκηθούν από ιατρούς συμβατικής ιατρικής καθώς και από οποιονδήποτε καλώς εκπαιδευμένο ασκούντα μη συμβατικής ιατρικής (ο ασθενής θα μπορεί να συμβουλεύεται τον ένα ή τον άλλο, είτε έπειτα από παραπομπή του/της οικογενειακού/ής ιατρού, είτε έπειτα από ατομική ελεύθερη βούληση του/της), εφόσον επικρατούν ηθικές αρχές.

Ας τονισθεί εδώ ότι οι σύλλογοι μέλη του ECCH εκπροσωπούν ομοιοπαθητικούς ή ομοιοπαθητικούς και ιατρούς που ασκούν την ομοιοπαθητική. Οι ομοιοπαθητικοί είναι επαγγελματίες οι οποίοι έχουν λάβει πλήρη εκπαίδευση και πρακτική άσκηση στην ομοιοπαθητική ως τέτοια, δηλαδή ως ξεχωριστό κλινικό κλάδο. Η εκπαίδευση αυτή περιλαμβάνει την εις βάθος γνώση και κατανόηση της θεωρίας και της ασκήσεως της ομοιοπαθητικής, καθώς και την κατάλληλη συμβατική ιατρική εκπαίδευση.


Οι ομοιοπαθητικοί ιατροί είναι ιατροί οι οποίοι επίσης έχουν σπουδάσει την ομοιοπαθητική ως μεταπτυχιακή εκπαίδευση, έπειτα από την καθιερωμένη ιατρική τους σπουδή. Σε σύγκριση με τον μεγάλο αριθμό των ιατρών, ο αριθμός των ιατρών που ασκούν την ομοιοπαθητική είναι σχετικά μικρός. Το γεγονός αυτό εν μέρη εξηγεί γιατί έχει αυξηθεί τόσο γρήγορα ο αριθμός των ομοιοπαθητικών στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο. Η αύξηση της ζητήσεως της ομοιοπαθητικής από τους ασθενείς δεν μπορεί να καλυφθεί επαρκώς μόνο από τους ιατρούς που την ασκούν.

Το 1997 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψήφισε απόφαση η οποία καλεί την Ευρωπαϊκή Ένωση να αρχίσει την διαδικασία αναγνωρίσεως μη συμβατικών μορφών ιατρικής μετά από την διενέργεια των απαραίτητων ερευνών, και επίσης να αναπτύξουν ερευνητικά προγράμματα σχετικά με την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα αυτών των ιατρικών.

Τον Μάιο του 2002 ο ΠΟΥ εξέδωσε πολιτικό έγγραφο για την Παραδοσιακή/Συμπληρωματική και Εναλλακτική Ιατρική (Π/ΣΕΙ). Έγινε ένας αριθμός πολιτικών συστάσεων σχετικά με τους ασκούντες την Π/ΣΕΙ. Μεταξύ άλλων οι εθνικές κυβερνήσεις οφείλουν να:
• Ιδρύσουν/καθιερώσουν μητρώα και άδεια ασκήσεως στους παρέχοντες αυτές
• Αναγνωρίσουν τον ρόλο αυτών που παρέχουν Π/ΣΕΙ στην παροχή υγείας
• Αναβαθμίσουν τις ικανότητες αυτών που παρέχουν Π/ΣΕΙ
• Αναπτύξουν εκπαιδευτικές οδηγίες για τις πιο συχνά χρησιμοποιούμενες Π/ΣΕΙ θεραπείες
• Ενισχύσουν και να αυξήσουν την οργάνωση αυτών που παρέχουν Π/ΣΕΙ
• Ενισχύσουν την συνεργασία μεταξύ αυτών που παρέχουν Π/ΣΕΙ και άλλων ασκούντων επαγγέλματα υγείας.

Όπως συνέστησε το Συμβούλιο της Ευρώπης, οι ασθενείς στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης μπορούν να συμβουλεύονται είτε ιατρούς που ασκούν ΣΕΙ θεραπείες είτε καλώς εκπαιδευμένους ασκούντες μη συμβατικές θεραπείες όπως η ομοιοπαθητική».

Επίσης στην ομιλία του αναφέρθηκε στην κατάσταση της ασκήσεως και αναγνωρίσεως της ομοιοπαθητικής σε διάφορες Ευρωπαϊκές χώρες όπως Νορβηγία, Δανία, Σουηδία, Ισλανδία, Βέλγιο, Ολλανδία, Πορτογαλία, και Γερμανία. Συγκεκριμένα είπε ότι:
«Ο Νορβηγικός Ομοιοπαθητικός Σύλλογος, ο οποίος είναι μέλος του ECCH, ιδρύθηκε το 1930. Ο σύλλογος αποτελείται κυρίως από ομοιοπαθητικούς, και λίγους ομοιοπαθητικούς ιατρούς. Είναι όμως γεγονός ότι στην Νορβηγία δεν υπάρχει ξεχωριστός σύλλογος για ιατρούς που ασκούν την ομοιοπαθητική. Στατιστικές έρευνες έδειξαν ότι ένα 37% του συνολικού πληθυσμού της χώρας έχει χρησιμοποιήσει κάποια στιγμή την ομοιοπαθητική, και η χρήση της αυξάνει συνεχώς. Ένας νέος νόμος ο οποίος τέθηκε σε ισχύ την 1 Ιανουαρίου 2004, παρέχει το νομικό πλαίσιο για την άσκηση της ομοιοπαθητικής και άλλων μορφών συμπληρωματικών και εναλλακτικών θεραπειών. Ο σκοπός αυτού του νόμου είναι να συμβάλει στην ασφάλεια των ασθενών που αναζητούν ή λαμβάνουν εναλλακτική θεραπεία, και να ρυθμίσουν το δικαίωμα της ασκήσεως αυτής της θεραπείας. Επίσης ο νέος αυτός νόμος ίδρυσε το κρατικό μητρώο των ασκούντων ΣΕΙ. Επειδή ο Νορβηγικός Ομοιοπαθητικός Σύλλογος έχει καθιερωμένα κριτήρια τα οποία κάλυπταν τα Κρατικά κριτήρια αυτού του νέου μητρώου, οι ομοιοπαθητικοί είναι οι πρώτοι και επί του παρόντος οι μόνοι ασκούντες που έγιναν δεκτοί σε αυτό. Έτσι ενώ η εγγραφή στο μητρώο είναι εθελούσια και το επάγγελμα αυτο-ρυθμιζόμενο, το ίδιο αποτελεί ένα είδος επίσημης κρατικής αναγνωρίσεως του επαγγέλματος.

Μάλιστα δίνει στους ομοιοπαθητικούς το δικαίωμα να χρησιμοποιούν το προστατευόμενο τίτλο «Εγγεγραμμένος Ομοιοπαθητικός».

Τρεις άλλες χώρες ακολούθησαν τα χνάρια της Νορβηγικής Κυβερνήσεως. Πρώτοι ακολούθησαν οι Δανοί που τον Ιούνιο του 2004 ομοίως εισήγαγαν το δημόσιο μητρώο των ασκούντων ΣΕΙ. Το μητρώο περιλαμβάνει ασκούντες οι οποίοι έχουν καλώς ορισμένα εκπαιδευτικά κριτήρια και είναι μέλη ενός επαγγελματικού οργανισμού το οποίο κάνει τις απαραίτητες ενέργειες για εγγραφή στο μητρώο και διατήρηση του.

Η Κυβέρνηση εξέφρασε την ελπίδα ότι η απόφαση θα καταλήξει στην γεφύρωση μεταξύ των ασκούντων εναλλακτικές και συμβατικές θεραπείες προς όφελος της καλλίτερης περιθάλψεως των ασθενών. Ομοίως οι Κυβερνήσεις της Σουηδίας και της Ισλανδίας σκοπεύουν να δημιουργήσουν δημόσια εθελούσια μητρώα για τους ασκούντες ΣΕΙ. Οι Σουηδοί έχουν ήδη συμφωνήσει να χρησιμοποιήσουν χρήματα από τον κρατικό προϋπολογισμό ώστε να ιδρυθεί αυτό το μητρώο.


Μέχρι το 1999 η άσκηση των ΣΕΙ θεραπειών στο Βέλγιο ήταν παράνομη, διότι οι θεραπείες αυτές δεν υπήρχαν στο Βελγικό νόμο. Το 1999 εισήχθη προς ψήφιση νομοθεσία που αφορούσε τέσσερις θεραπείες, μία εκ των οποίων είναι η ομοιοπαθητική. Σε εξέλιξη βρίσκεται η ίδρυση επιτροπών και διαδικασιών υπό την νέα νομοθεσία, οι οποίες θα καθιερώσουν το νόμιμο δικαίωμα των ομοιοπαθητικών να ασκούν, εάν και εφόσον είναι εγγεγραμμένοι στο νέο εθνικό μητρώο. Αξίζει να σημειωθεί ότι η άσκηση των ΣΕΙ θεραπειών επιτρέπεται νομικά στην Ολλανδία από το 1993.


Τον Ιουλίο 2003 το Κοινοβούλιο της Πορτογαλίας ψήφισε υπέρ ενός νέου νόμου ο οποίος αναγνωρίζει την άσκηση της ομοιοπαθητικής και πέντε άλλων ΣΕΙ θεραπειών. Ο νέος αυτός νόμος διαφυλάσσει το δικαίωμα των πολιτών της Πορτογαλίας να επιλέγουν ελεύθερα την θεραπεία της αρεσκείας τους, καθώς επίσης θέτει τις βάσεις για την ρύθμιση των ασκούντων αυτών των θεραπειών ως ανεξάρτητοι επαγγελματίες υγείας. Στην Γερμανία οι μη ιατροί ομοιοπαθητικοί έχουν αναγνωριστεί και ρυθμιστεί από την Γερμανική κυβέρνηση από το 1939, μέσω των Heilpraktikergesetz».


Τέλος τόνισε ότι η χρήση της ομοιοπαθητικής για την θεραπεία ενός εύρους διαφορετικών ασθενειών δεν αποκλείει την ανάγκη της συμβατικής ιατρικής και ότι αντιθέτως χρειαζόμαστε και τα δύο.

Επίσης τόνισε ότι:
«Της άσκησης της Ομοιοπαθητικής προηγείται η σωστή και πλήρης εκπαίδευση σ'αυτήν. Το ECCH, το Ευρωπαϊκό Κεντρικό Συμβούλιο Ομοιοπαθητικής, έχει συντάξει πλήρες πρόγραμμα σπουδών, ώστε στην Ευρωπαϊκή Ένωση η εκπαίδευση των Ομοιοπαθητικών να είναι εξ ίσου πλήρης και σωστή σε όλα τα κράτη-μέλη, διότι αυτό προστάζει το συμφέρον της υγείας των πολιτών που επιλέγουν την Ομοιοπαθητική».


Ο Stephen Gordon, Γενικός Γραμματέας του ECCH επικεντρώθηκε στην άσκηση της ομοιοπαθητικής στην Αγγλία. Συγκεκριμένα είπε τα εξής:
«Στο Ηνωμένο Βασίλειο η χρήση της ΣΕΙ είναι ευρύτατη, διότι η νομική κατάσταση του ΗΒ επέτρεψε την φυσική αναπτυξή της, η οποία καθοδηγήθηκε από την ζήτηση των ασθενών. Μέχρι πρότεινος οι περισσότερες Συμπληρωματικές και Εναλλακτικές Ιατρικές (ΣΕΙ) πληρώνονταν από τους ιδιώτες. Τώρα ολοένα αυξάνει η παροχή της από το ΕΣΥ, και άνω του 40% των γενικών ιατρών παρέχουν πρόσβαση στην ΣΕΙ. Η αύξηση της χρήσεως της ΣΕΙ αντικατοπτρίζει την κοινή αντίληψη ότι η συμβατική ιατρική (ΣΙ) παρότι σε πολλούς τομείς είναι αποτελεσματική, έχει και περιορισμούς. Υπάρχουν καταστάσεις στις οποίες η ΣΙ είναι αναποτελεσματική, διότι η ΣΙ εστιάζει πρωτίστως στην ασθένεια, ενώ η ΣΕΙ εστιάζει περισσότερο στον άρρωστο.

Η ΣΙ ενδιαφέρεται να ελέγξει συμπτώματα, ενώ η ΣΕΙ στοχεύει να επαναφέρει τον ασθενή στην υγεία. Το 1993 ο Βρετανικός Ιατρικός Σύλλογος (BMA) εξέδωσε αναφορά, η οποία όρισε την ομοιοπαθητική, τον βελονισμό, την οστεοπαθητική και την χειροπρακτική ως «ξεχωριστούς κλινικούς κλάδους» (Complementary Medicine-new approaches to good practice BMA 1993).

Οι ξεχωριστοί κλινικοί κλάδοι έχουν την δική τους ευδιάκριτη φιλοσοφική και μεθοδολογική βάση, και μπορούν να διδαχθούν και να ασκηθούν ως αυτόνομα επαγγέλματα υγείας. Το 2000 η αναφορά της Επιτροπής για την Επιστήμη και Τεχνολογία της Βουλής των Λόρδων σχετικά με την ΣΕΙ πρότεινε ο βελονισμός και η φυτοθεραπεία να ακολουθήσουν την οστεοπαθητική και την χειροπρακτική και να γίνουν θεσμικώς ρυθμισμένα επαγγέλματα. Σύμφωνα με την αναφορά η θεσμική ρύθμιση της ασκήσεως των ομοιοπαθητικών θα γίνει σε άλλο χρόνο και τούτο διότι η ρύθμιση της ομοιοπαθητική είναι λιγότερο επείγουσα καθώς τα ομοιοπαθητικά φάρμακα (εν αντιθέσει με τους άλλους τέσσερις κλάδους) είναι κατά βάση ασφαλούς/χαμηλού κινδύνου για τους ασθενείς. Η κυβέρνηση του ΗΒ επιδοκίμασε αυτές τις συστάσεις.


Όλες οι ΣΕΙ θεραπείες του ΗΒ έχουν δημιουργήσει Εθνικά Επαγγελματικά Κριτήρια (ΕΕΚ) για κάθε κλάδο. Αυτά τα εθνικά επαγγελματικά κριτήρια έχουν επιδοκιμαστεί από τον κρατικό εκπαιδευτικό φορέα, και θέτουν ποιοί είναι οι συμφωνημένοι στόχοι, τα κριτήρια και οι δεξιότητες του καθενός επαγγέλματος υγείας ξεχωριστά. Τα ΕΕΚ χρησιμοποιούνται ως βάση εγγραφής στα κρατικά μητρώα, και ως μέσω ορισμού της σειράς σπουδών των σχολών και πανεπιστημίων που διδάσκουν τους ΣΕΙ κλάδους.


Η ιδέα της κατανοήσεως των «ορίων ικανότητας» είναι κεντρική στο περιεχόμενο εκάστου ΕΕΚ, στην εκπαίδευση των ομοιοπαθητικών και σε άλλους ΣΕΙ κλάδους. Τα όρια ικανότητας του κάθε επαγγελματία ορίζεται από τους περιορισμούς της εκπαιδεύσεως και εμπειρίας τους, και ως εκ τούτου δεν μπορούν να εφαρμόζουν δεξιότητες για τις οποίες δεν έχουν εκπαιδευτεί. Στο ΗΒ συγκεκριμένα αυτό σημαίνει ότι οι επαγγελματίες ΣΕΙ δεν είναι σε θέση να:
• κάνουν συμβατική ιατρική διάγνωση
• συνταγογραφήσουν συμβατικά φάρμακα
• συμβουλεύσουν ασθενείς να σταματήσουν συμβατικά φάρμακα/αγωγή
• ισχυρίζονται ότι θεραπεύουν συγκεκριμένες ασθένειες π.χ. καρκίνο, σεξουαλικώς μεταδιδόμενες ασθένειες
Με άλλα λόγια πρέπει να γνωρίζουν πότε να παραπέμπουν στους ασκούντες συμβατικά επαγγέλματα υγείας γιά άλλες ικανότητες/δεξιότητες.


Στο ΗΒ υπάρχουν 2500 ομοιοπαθητικοί μη ιατροί, οι οποίοι είναι εγγεγραμμένοι σε έναν αριθμό διαφορετικών επαγγελματικών συλλόγων, έχουν εκπαιδευτεί σε ιδιωτικά σχολεία ή πανεπιστήμια, και η εκπαίδευση τους είναι ή τετραετούς (διακεκομμένη φοίτηση) ή τριετούς (συνεχής φοίτηση) φοιτήσεως. Μάλιστα τώρα υπάρχουν τρία πανεπιστήμια τα οποία προσφέρουν τριετούς φοιτήσεως πτυχία Bachelor στην ομοιοπαθητική. Επίσης υπάρχουν 300 ιατροί πλήρως εκπαιδευμένοι στην ομοιοπαθητική, οι οποίοι είναι εγγεγραμμένοι στο Σώμα της Ομοιοπαθητικής, και τέλος υπάρχουν 200 ιατροί μερικώς εκπαιδευμένοι επειδή έχουν ολοκληρώσει ένα ετήσιο διακεκομμένης φοιτήσεως εισαγωγικό μάθημα στην ομοιοπαθητική.


Οι ιατροί που ασκούν την ομοιοπαθητική ρυθμίζονται από το Γενικό Ιατρικό Συμβούλιο, όπως άλλωστε όλοι οι ιατροί. Οι ομοιοπαθητικοί ρυθμίζονται από ένα από τους εννέα συλλόγους στους οποίους εθελουσίως έχουν προσχωρήσει. Η αναφορά της Βουλής των Λόρδων του 2000 ζήτησε την δημιουργία ενός μοναδικού για κάθε ΣΕΙ θεραπεία εθνικού μητρώου. Το 2000 δημιουργήθηκε ένα κοινό Συμβούλιο που αποτελείτο από τους εννέα ομοιοπαθητικούς συλλόγους με σκοπό την δημιουργία αυτού του ενιαίου μητρώου ομοιοπαθητικών του ΗΒ προς όφελος των πολιτών. Ημερομηνία ενάρξεως αυτού είναι το 2007.
Το ίδρυμα Prince’s Foundation for Integrated Health οδηγεί στο πάντρεμα των ΣΕΙ με την Συμβατική Ιατρική στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Η κυβέρνηση του ΗΒ χορήγησε στο ίδρυμα αυτό 1,5 εκατ. Ευρώ για να υποστηρίξει της εργασίες βελτιώσεως για την ρύθμιση των ΣΕΙ επαγγελμάτων. Οι ασκούντες ΣΕΙ θεωρούνται ως κεφάλαια στο ΗΒ. Τα τελευταία τρία χρόνια η βρετανική κυβέρνηση χορήγησε 1,5 εκατ. Ευρώ για να αναπτύξει περισσότερη ποιοτική έρευνα στις ΣΕΙ. Πρόσφατα η κυβέρνηση χορήγησε 0,5 εκατ. Ευρώ σε τρεις έρευνες που αφορούν την χρήση των ΣΕΙ στην θεραπεία ασθενών με καρκίνο.

Οι ομοιοπαθητικοί μη ιατροί εργάζονται μόνοι τους ή στα ιατρεία των Γενικών Ιατρών, οι γενικοί ιατροί συστήνουν ασθενείς στους ομοιοπαθητικούς, υπάρχουν 5 ομοιοπαθητικά νοσοκομεία στο ΗΒ, και τέλος το Royal London Homeopathic Hospital μόλις επαναλειτούργησε έπειτα από ανακαίνηση ύψους 30 εκατ. Ευρώ.


Παρ’ όλες τις συστηματικές επιθέσεις κατά της ομοιοπαθητικής, η χρήση και η άσκηση της από ομοιοπαθητικούς και ιατρούς εξακολουθεί να μεγαλώνει ανά τον κόσμο. Αυτό συμβαίνει διότι είναι αποτελεσματική για τους ασθενείς, και υπάρχει ολοένα και αυξανόμενος όγκος αποδείξεων από έρευνες που το υποστηρίζουν. Η ομοιοπαθητική προσφέρει οφέλη στους Έλληνες πολίτες όταν χρησιμοποιείται ως μέρος μίας ολοκληρωμένης παροχής υγείας.


Όμως για να υπάρξουν αυτά τα οφέλη είναι απαραίτητο να παρέχεται η ομοιοπαθητική από καλώς εκπαιδευμένους και ρυθμισμένους επαγγελματίες είτε αυτοί είναι ιατροί είτε ομοιοπαθητικοί μη ιατροί».
 
Top
 




Η Ομοιοπαθητική στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Σε διάλεξη που οργάνωσε ο Σύλλογος Ομοιοπαθητικών Ελλάδος (ΣΟΕ) στις 4 Νοεμβρίου στο Ιωνικό Κέντρο, ο Πρόεδρος και ο Γεν. Γραμματέας του Ευρωπαϊκού Κεντρικού Συμβουλίου Ομοιοπαθητικής (ECCH) παρουσίασαν τα δεδομένα που υπάρχουν στα περισσότερα Ευρωπαϊκά κράτη-μέλη για την αναγνώριση και άσκηση της Ομοιοπαθητικής. Μεταξύ άλλων είπαν:

Περίπου το 20 με 25% του Ευρωπαϊκού πληθυσμού χρησιμοποιούν ομοιοπαθητικά φάρμακα. Οι Ευρωπαίοι όλο και περισσότερο στρέφονται στην ομοιοπαθητική ως μέσο θεραπείας και βελτιώσεως της υγείας τους. Η ομοιοπαθητική μαζί με μερικές ακόμη Συμπληρωματικές και Εναλλακτικές θεραπείες (ΣΕΘ), χρησιμοποιείται ευρύτατα από ασθενείς σε όλη την Ευρώπη σαν μία επιπρόσθετη θεραπευτική επιλογή, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα ώστε να ενσωματώνεται στην ολοένα αυξανομένη τάση τού να προσεγγίζεται η υγεία χρησιμοποιώντας ταυτοχρόνως πολλούς διαφορετικούς κλάδους. H εμφάνιση και αυτοεξέλιξη ανά την Ευρώπη του νέου επαγγέλματος των ομοιοπαθητικών, έρχεται να απαντήσει στην αύξηση της δημοτικότητας της ομοιοπαθητικής μεταξύ των ασθενών και των συνεπαγομένων αναγκών τους. Η ομοιοπαθητική αποτελεί έναν ξεχωριστό κλάδο ο οποίος έχει μία σημαντικά διαφορετική προσέγγιση από την συμβατική ιατρική στην φροντίδα των ασθενών και απαιτεί μια εις βάθος εκπαίδευση από εκείνους που την ασκούν.

Το 1997 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σε ψήφισμά του για την μη-συμβατική ιατρική δηλώνει ότι: επειδή ένας αριθμός ανθρώπων στα Κράτη-Μέλη χρησιμοποιούν συγκεκριμένες μη συμβατικές ιατρικές και θεραπείες, θα ήταν μη ρεαλιστικό να αγνοήσουμε αυτή την de facto κατάσταση και καλεί την Ευρωπαϊκή Ένωση να αρχίσει την διαδικασία αναγνώρισης αυτών των μη συμβατικών μορφών ιατρικής μετά από την διενέργεια των απαραίτητων ερευνών.

Το 1999 σύμφωνα με την απόφαση του Συμβουλίου της Ευρώπης: εναλλακτικές και συμπληρωματικές μορφές ιατρικής θα μπορούν να ασκούνται από συμβατικούς ιατρούς καθώς και από οποιονδήποτε καλά εκπαιδευμένο ασκούντα μη συμβατικής ιατρικής (ένας ασθενής θα μπορεί να απευθύνεται στον έναν ή στον άλλον, είτε από παραπομπή του/της οικογενειακού ιατρού, είτε από ατομική ελεύθερη βούληση), εφόσον επικρατούν ηθικές αρχές.’’ Αναγνωρίζοντας, επίσης την Ομοιοπαθητική ως μια από τις τέσσερις καλλίτερα καθιερωμένη ΣΕΘ στην Ευρώπη.

Τον Μάϊο του 2002 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ), εκδίδει πολιτικό έγγραφο και δίνει συγκεκριμμένο πλαίσιο οδηγιών για την άσκηση και αναγνώρηση των ΣΕΘ, ενισχύοντας την συνεργασία τους με άλλα επαγγέλματα υγείας.

Στη Γερμανία υπάρχει νομοθετική ρύθμιση από το 1939. Σε Νορβηγία, Δανία, Σουηδία, Ισλανδία, Πορτογαλλία έχουν ήδη νομοθετικές ρυθμίσεις που οι ασκούντες την Ομοιοπαθητική είναι ανεξάρτητοι επαγγελματίες υγείας. Στην Αγγλία η νομοθετική κατάσταση που υπάρχει έχει τοποθετήσει την Ομοιοπαθητική μέσα στο Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Στην Ελλάδα, παρά τις συστηματικές επιθέσεις κατά της Ομοιοπαθητικής, η επιλογή των πολιτών να την χρησιμοποιούν και η άσκησή της από επαγγελματίες ομοιοπαθητικούς και ιατρούς εξακολουθούν να μεγαλώνουν. Γίνεται λοιπόν επιτακτική η ανάγκη η Ελληνική πολιτεία να προχωρήσει στις ενέργειες που είναι απαραίτητες ώστε να υπάρξει και στην Ελλάδα νομοθετικό πλαίσιο που θα ρυθμίζει την άσκηση της Ομοιοπαθητικής από καλώς εκπαιδευμένους επαγγελματίες είτε αυτοί είναι ιατροί, είτε ομοιοπαθητικοί μη ιατροί.
 

Top
 


 
,